NieMo Barracuda 6 dobbert lekker door
AlgemeenNieuwerkerk aan den IJssel - De waterpolocompetitie ging zaterdag weer van start en ook ‘heren 6’ van NieMo Barracuda plonsde het water in. Ondanks dat het merendeel van de spelers de vijftig is gepasseerd, moét er gewonnen worden. “Dat fanatieke blijft erin zitten.”
Op de eerste wedstrijd in de competitie tegen het altijd lastige Vivax 2 uit Oegstgeest waren negen spelers afgekomen. De ‘selectie’ telt in totaal veertien man, maar vijf spelers zijn geblesseerd voordat ze dit seizoen ook maar één bal hebben aangeraakt, zijn aan huis gekluisterd of geschorst. Omdat één speler zich een uur van tevoren niet helemaal fit voelde (‘ik ga wel op de bank zitten’) werd op het laatste moment nog maar een jeugdspeler ingevlogen. Met een team louter bestaand uit vijftigers is dat geen overbodige luxe, zeker niet in een competitie waar tegenstanders nog geen grijze haren hebben. Daarnaast was er één herintreder. Max Lugthart speelde zeventien jaar geleden voor het laatst waterpolo en kwam er tijdens de wedstrijd achter dat in die tijd de spelregels flink zijn veranderd. Toen de Moordrechtenaar vlak voor het eigen doel een tegenstander met bal en al naar de bodem transporteerde, dacht hij dat dat een fantastische actie was. “Oh, mag dat niet meer?”, reageerde hij, toen hij doorkreeg dat hij een strafworp had veroorzaakt.
Dat de voorbereiding op de competitie voor de meeste spelers had bestaan uit rust nemen, bleek de eerste periode. Ondanks meer dan vijfhonderd jaar waterpolo-ervaring leken de spelers elkaar niet te snappen. Vivax profiteerde van de chaos en nam een voorsprong. Na ruim een periode viel de puzzel op wonderbaarlijke wijze toch in elkaar. Mede dankzij de jeugdspeler ontstond er langzaam weer een team. Hoogtepunt was de achterwaartse worp waarmee Melvin Blokland scoorde. De 57-jarige noemde de treffer na afloop de mooiste van de wedstrijd. “Het was pure intuïtie.”
Het ‘doorwisselen’ is door heren 6 tot kunst verheven. Vaak meldden zich na een doelpunt, als het spel stillag, aan de kant meer spelers dan er op de wisselbank zaten. Met veel gesteun en gekreun werd het einde gehaald. De 9-7 overwinning smaakte goed.
“We willen altijd winnen”, aldus Arno den Hoed, met 48 jaar de op twee na jongste speler. “De meeste jongens spelen al met elkaar sinds de pupillen. Sommigen zijn er even tussenuit geweest.”
Twee seizoenen geleden werd NieMo 6 nog kampioen. Dat werd gezien als het laatste hoogtepunt. Wijselijk werd besloten om geen gebruik te maken van het recht om te promoveren. Dat dat een verstandig besluit was, bleek vorig seizoen toen de ploeg zelfs eventjes laatste stond. Na de winterstop werd het vertrouwen echter herwonnen. “Eigenlijk is dit team al over de houdbaarheidsdatum heen”, vindt Werner van Vliet. “Er zijn spelers bij die ruim over de zestig zijn.” Van Vliet, die zelf ook de zestig nadert, gaat in zijn team door het leven als ‘de vakantieman’. Hij mist meer wedstrijden door vakanties dan dat hij wedstrijden speelt. Vandaar ook dat hij genoot van zijn fraaie goal in de derde periode tegen Vivax: een listig schot in de rechterbovenhoek. “Ik heb één doelpunt meer dan onze vaste topscorers.” Melvin Blokland had het een dag later nog steeds over zijn doelpunt. “Ik wist niet dat ik dat nog in mij had.” (Erik van Leeuwen)