Afbeelding

I love it

Column

Vijf jaar was ik druk geweest als afdelingshoofd Dienstverlening en nu zat ik weer in mijn oude werkveld: de ruimtelijke ordening. Ik was projectleider Eendragtspolder. Mijn opdracht was ruim en hield in dat ik voor een buffer tussen Rotterdam en Zevenhuizen moest zorgen. Die buffer moest voorkomen dat de stad verder richting Zevenhuizen zou oprukken. Er was geen geld, geen plan en er waren geen partners. Zelf had ik ook totaal geen ervaring met dit soort grote projecten. Een hopeloze missie? Nee, want we hadden wel een wethouder met visie in de persoon van Fons van der Stee en vijftig hectare grond die we ooit tegen een laag tarief hadden aangekocht. Bovendien had ik goede contacten met de gemeente Rotterdam. Die stamden uit de tijd dat ik met de structuurvisie bezig was.

Het eerste dat ik deed, was een afspraak maken met Daan Vis van de stedenbouwkundige dienst van Rotterdam. Hij was een zeer ervaren landschapsarchitect met veel ervaring met grote ontwikkelingsprojecten. Samen gingen we aan de slag.

Al snel hadden we door dat er goede kansen lagen voor het project. Het hoogheemraadschap zocht een plek voor waterberging en Recreatieschap Rottemeren wilde meer natuur en recreatie aan onze kant van de Rotte. We maakten afspraken met hun ambtenaren en met die van de provincie en ook die zagen kansen voor samenwerking. 

De grote vraag was natuurlijk: hoe komen we aan geld? Daan had binnen zijn grote netwerk wat navraag gedaan en zei: “Hans, we gaan naar het ministerie van LNV, want daar ken ik iemand die ons kan helpen.” We hadden een afspraak in Dordrecht met twee invloedrijke ambtenaren. Die bleken een probleem te hebben omdat er, zoals zij dat zo mooi zeiden, driehonderd hectaren ‘op de plank’ lagen die ze niet kwijt konden. Wat zij bedoelden was dat ze geld klaar hadden liggen voor het aankopen en inrichten van een recreatiegebied rond Rotterdam. Na enkele maanden lagen er twee zeer lange brieven, waarvan de inhoud erop neerkwam dat het geld bij ons project terechtkwam. Het was niet genoeg, maar wel een mooie start.

We riepen de prille partners bijeen en we concludeerden dat het tijd was om de bestuurders bij te gaan praten. Dit met het voorstel: aan de slag. Om met een goed Nederlands gezegde af te sluiten: I love it when a plan comes together.

(de kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)