Jos Jonker ziet poloneefjes met potentie bij NieMo Barracuda
SportWATERPOLO
Nieuwerkerk aan den IJssel - De gemiddelde leeftijd van het eerste herenteam van NieMo Barracuda gaat komend seizoen drastisch omlaag. De jeugd stroomt vanaf het tweede door met Jos Jonker (30) als mentor. “Ik zie ze als mijn poloneefjes.”
Door Erik van Leeuwen
Het tweede team van NieMo Barracuda had op de laatste speeldag nog een kleine kans op het kampioenschap, maar doordat koploper De Gouwe geen fout maakte, eindigde het team van Jonker op de tweede plek.
In de laatste wedstrijd in en tegen Rotterdam nam Jonker in het begin van de vierde periode mokkend plaats op de reservebank. Met drie persoonlijke fouten was zijn rol uitgespeeld. “Van die drie straffen was er maar één terecht: die strafworp. Ik moest hem wel pakken. Die twee andere uitsluitingen sloegen nergens op.”
Vanaf de bank zag hij echter hoe zijn jonge ploeggenoten de zege in Sportfondsenbad-Noord veiligstelden (8-12). Vooral Ryan van Delft was niet te houden. Hij maakte zes treffers.
Van teleurstelling om het gemiste kampioenschap was geen sprake, de trots na een mooi seizoen overheerste bij Jonker en zijn team en dat werd na de wedstrijd tegen Rotterdam uitbundig gevierd. “We hebben vorige week verloren van nummer drie De Lansingh. Dat was niet onze beste wedstrijd, dat kan gebeuren. We hebben niet daar het kampioenschap verspeeld, wel in drie andere wedstrijden waarin de samenstelling net wat minder was.”
NieMo Barracuda zette het talententeam twee seizoenen geleden op met als doel de talenten in de schaduw van het op hetzelfde niveau acterende vlaggenschip te kunnen laten ontwikkelen. Met steun van enkele ervaren krachten werd het ontwikkelingsproces extra kracht bijgezet. Jonker was de enige vaste kracht met ervaring. “We hebben in twee seizoenen veel progressie gemaakt. Vorig seizoen werden we al derde, maar deden we nog niet echt mee om het kampioenschap. Dit seizoen zijn we tot de laatste minuut in de race gebleven.”
Jonker, die voor de liefde vanuit het oosten van het land naar Nieuwerkerk aan den IJssel verhuisde, baalt ervan dat zijn bijdrage dit seizoen beperkt was. Pas eind februari ging hij zijn wedstrijden weer op regelmatige basis spelen. “Ik ben in juni vorig jaar geopereerd aan mijn schouder. Ik had al een tijdje veel pijn. In de schouder bleek veel kapot. Wat een kruisbandblessure is voor een voetballer, dat is een schouderblessure voor een waterpoloër.”
Jonker wachtte een lange revalidatieperiode. “Zeker in het begin heb ik veel pijn gehad, het viel me zwaar tegen. Ik vond het verschrikkelijk om vanaf de kant toe te kijken, terwijl die jongens lekker bezig waren.”
“Het is nog steeds niet helemaal top, maar mijn fysiotherapeut zegt dat het tijd nodig heeft. Ik kan nog niet voluit schieten. En omdat ik een groot deel van het seizoen heb gemist, ben ik nog niet helemaal fit. In de nieuwe competitie hoop ik weer helemaal de oude te zijn.”
Dan hoopt hij de ontluikende talenten in zijn team weer op sleeptouw te nemen. “Misschien doen we dat wel in de eerste klasse. Vorig seizoen zijn ook de nummers één en twee gepromoveerd. Met een goede mix van jeugd en ervaren spelers zie ik ons wel handhaven in de eerste klasse.”