Aan ‘heel mooi toetje’ komt een einde voor Richard Rademaker
SportVOLLEYBAL
Zevenhuizen - Scherp in Packaging ZVH nam zaterdag na de laatste thuiswedstrijd in de Challenge-poule tegen Numidia (0-3 verlies) afscheid van een icoon. Richard Rademaker plakte er van zijn veertigste tot en met vierenveertigste nog vier jaar eredivisie aan vast. “Het was een heel mooi toetje.”
Door Erik van Leeuwen
Met een knipoog naar zijn leeftijd stonden de cadeaus voor de Zevenhuizenaar na afloop klaar. De hoofdsponsor zorgde voor een rollator en er lag ook een bosje geraniums voor Rademaker klaar. De speler, die zaterdag nog een laatste keer in actie komt voor ZVH, gniffelde erom. “Die rollator en spandoeken liggen nog in de sporthal, maar deze week neem ik ze toch mee naar huis. Je weet maar nooit.”
Op basis van zijn geleverde prestaties in het veld hoefde hij niet weg bij ZVH. Hij is nog altijd een van de betere libero’s in de eredivisie. “Volleybaltechnisch gezien ging het nog prima, fysiek voelde ik wel dat de leeftijd gaat tellen. Zeker bij het verdedigende aspect, als iets meer werd verwacht dan alleen passing.”
De belangrijkste reden om te stoppen lag echter op het mentale vlak. Hij kon zich steeds moeilijker opladen voor wedstrijden. “Dat is eigenlijk aan het einde van de vorige competitie begonnen. Ik zette dat weg omdat het het einde van het seizoen was. Maar in het nieuwe seizoen kreeg ik al snel hetzelfde gevoel. Dat lag niet aan onze prestaties, want in no time pakten we acht punten.”
Hij zegt dankbaar te zijn voor zijn laatste vier jaar met ZVH in de eredivisie. “Ik zie deze periode als zeer waardevol, ook voor ons gezin. Onze kinderen Valentijn en Doutsen, die negen en twaalf jaar zijn, hebben het bewust meegemaakt. Ze leefden enorm mee met wat we als team deden. Van hen hoefde ik niet te stoppen.”
Zijn vriendin Kim spoorde hem ruim vier jaar geleden aan om weer te gaan volleyballen. Na een lange carrière als speler en trainer, en weer speler doodde hij zijn vrije tijd met tennis en op vrijdag voetballen bij Groeneweg. “Ik miste de competitiesport.” Dus bood hij zich bij manager Bas Duiverman aan als libero. Met 67 interlands op zak kon hij, ondanks zijn veertig jaar, nog wel van waarde zijn voor een Zevenhuizens team in de opbouw. “En twee keer in de week trainen was prima op te brengen.”
Volleybalhart
Met zijn terugkeer volgde hij zijn volleybalhart. Diezelfde passie voor het spel houdt hem voorlopig ook in Swanla. Hij maakt al een tijdje deel uit van de sponsorcommissie van de club en blijft dat doen. Spelen maakt plaats voor training geven. Komend seizoen traint hij een van de jongensteams van ZVH. “We zijn met wat mensen bezig om nog meer pit in de jongenslijn te krijgen. Ik wil daar graag mijn steentje aan bijdragen.”
Hij is ervan overtuigd dat ZVH voor komend seizoen prima libero’s en een prima selectie heeft. “Er gaan veel spelers weg, maar de club is hard bezig om een goed team samen te stellen. Als ik van Bas Duiverman de namen hoor van spelers waar nu mee gesproken wordt, kan dat wel eens een team worden dat beter is dan het huidige.”