Op schip de Barito voelt elke dag als vakantie
Nieuwerkerk aan den IJssel - Wolkenluchten die voorbijtrekken, een eend die een nestje bouwt, het geluid van de wind: aan boord van de Barito in Werkhaven Hitland krijg je alle elementen van de natuur mee en lijkt de tijd even stil te staan. Voor Sipke Nieuwenhuis (62) en Marja Koolmees (59) voelt het vrachtschip - dat in 1927 in Papendrecht werd gebouwd om suiker te vervoeren - inmiddels als thuis, en als een plek waar ze nooit meer weg willen. "Hier voelt elke dag als vakantie."
Door Robbert Roos
Nieuwenhuis kocht het schip toen hij bij Leefgoed De Olifant werkte en een tip kreeg dat er in de werkhaven een schip te koop stond; volgens zijn collega echt iets voor hem. "Ik was na twee keer kijken al verkocht", verklapt hij. "Ik kom hier zo tot rust dat ik regelmatig vergeet welke dag van de week het is."
In 2022 leerde Nieuwenhuis Koolmees kennen via Vivere in Moordrecht. Het was liefde op het eerste gezicht. "Toen hij mij vroeg of ik bij hem kom wonen wilde ik dat wel, maar dan moest er iets aan de inrichting gebeuren. Die was nogal Spartaans." Koolmees weet het nog goed.
De twee gingen enthousiast aan de slag en deden veel dingen zelf. Zo werd het werkschip steeds meer een woning met een badkamer en apart toilet, woonkeuken, zitkamer, klusruimte en grote slaapkamer. Dat ging allemaal niet zonder slag of stoot. "We hebben een extra verhuisluik moeten maken om de bank naar binnen te krijgen en een koekoek moeten vergroten voor de matrassen van het bed. Dat was best een gedoe."
Het schip - met een woonoppervlakte van zo'n 100 m² - is inmiddels van alle gemakken voorzien en heeft een eigen gemeentelijk woonadres, een stroomaansluiting en aansluiting op het riool. De meeste ramen zijn voorzien van dubbel glas. Op het dek liggen zonnepanelen en er is een thuisbatterij aan boord waarin de opgewekte stroom wordt opgeslagen. "In de zomer zijn we met een beetje puzzelen zelfvoorzienend wat de stroom betreft", vertelt Nieuwenhuis trots.
Nieuwe traditie
Stoken gebeurt op hout. "Een keer in de zoveel tijd wordt twee of drie kuub hout op de dijk gezet, wat we dan samen naar binnenbrengen", licht Nieuwenhuis toe. Een flinke klus die de oorsprong is van een nieuwe traditie. "Die ene keer in de winter was het erg koud en het werk daardoor extra zwaar", vertelt Koolmees, die het aanmaken van de kachel inmiddels goed in de vingers heeft. "Moe maar voldaan maakte Sipke rösti klaar en ontkurkte een fles rode wijn. Het werd een avond om nooit te vergeten en het begin van een traditie die we er nog steeds inhouden."
Al lag de verhuizing naar het schip voor Koolmees totaal niet in de lijn der verwachting en bleek het een enorme ommezwaai in haar leven, ze heeft er geen moment spijt van gehad. Het verschil tussen springtij en doodtij, in de winter het geluid van ijs tegen de romp, een bever die langs zwemt, ze maakt het allemaal mee. "Je leeft hier veel intenser", zegt ze. "In het begin vroegen mijn niet meer thuis wonende kinderen zich af waar ik aan begonnen was, maar nu ze het schip en de locatie beter kennen, komen ze hier maar wat graag. Ook vriendinnen vinden het geweldig dat ik op zo'n bijzondere locatie woon."
'We willen hier blijven wonen zolang onze gezondheid het toelaat'
Al ligt het schip grotendeels vast aan de wal, met speciale gelegenheden zoals bijvoorbeeld Monumentendag gaan de trossen los en kiest het schip, met de buurman als schipper, het ruime sop.
De band met de buren is anders dan in een woonwijk. "We hebben een keer per maand een havenborrel en klussen regelmatig samen", legt Nieuwenhuis uit. "We hebben zelfs een eigen lied en een kruidenbitter, Haven Bocht, dat alleen via havenbewoners te koop is."
Buitenom naar de slaapkamer
Op de vraag of ze iets missen ten opzichte van een 'normaal' huis moet het stel lang nadenken. "Een schuurtje voor de fietsen en wat gereedschap", noemt Koolmees uiteindelijk. "Dat zou makkelijk zijn, maar verder kan ik niets bedenken." Toch schiet haar even later nog iets te binnen. "We moeten buitenom naar de slaapkamer." Om direct te vervolgen: "Maar dat heeft ook wel weer iets."
Nieuwenhuis en Koolmees zijn graag buiten en genieten daar volop van. Ze willen hier dan ook blijven wonen zolang hun gezondheid het toelaat. Waar ze ook zitten op de boot, het uitzicht is overal even mooi en 'onbetaalbaar'.
De laatste regels van het lied 'De schippers van Hitland' verwoorden het treffend: ‘De borrel, de bever, Haven Bocht voor de lever. Alles voelt hier zo vertrouwd. Want het leven op Hitland is goud.’
