De Hennipgaarde (1)

Ik werkte voor het recreatieschap Rottemeren en we zaten financieel in behoorlijk zwaar weer. Het recreatiegebied was de laatste jaren flink groter geworden en daarmee stegen de kosten van het beheer. De gemeente Rotterdam was hoofdfinancier en vond het allemaal veel te duur worden. Er moest fors worden bezuinigd. 

In de vergadering over de bezuinigingsronde werd ook nog even bedacht dat commerciële activiteiten meer geld in het laatje moesten brengen. In de Eendragtspolder moest al zo’n vier ton per jaar worden verdiend en dat werd zomaar even ruim verdubbeld voor het hele Rottemerengebied naar bijna een miljoen per jaar. Zo’n bedrag hark je niet binnen met een paar pannenkoekenhuisjes. Onze commerciële mensen gingen aan de slag en uit een eerste inventarisatie bleek dat er behoefte was aan een evenementenlocatie rond Rotterdam en dat daar flinke bedragen mee konden worden opgehaald.

In dezelfde periode fietste ik huiswaarts en vlak voor het Schelpenpad viel mijn oog weer eens op het bordje ‘te koop’ dat daar al een tijdje stond. Het voormalig agrarisch perceel was al een paar keer aan het recreatieschap aangeboden, maar daar waren we nooit op ingegaan. Te duur en geen bestuurlijk draagvlak bij geldschieter Rotterdam. Ik kreeg een ingeving en stopte. Ik had net gehoord dat bezoekers van het WK Roeien op de Willem-Alexander Baan niet in de buurt konden parkeren en met pendelbussen moesten worden vervoerd. Ook lag er een verzoek van de gemeente Zevenhuizen-Moerkapelle om mee te werken aan een plek voor de jaarlijks autocross, waarmee de plaatselijke harmonie De Kleine Trompetter het hoofd boven water hield. Zelfs burgemeester Jo Fijen had mij daar een keer op aangesproken toen ik mijn hond uitliet.
Bovendien had ik de persoonlijke ambitie om het dorp Zevenhuizen beter met de Eendragtspolder te verbinden. Mag niet, maar ambtenaren zijn net mensen. In het schapsplan stond ook nog iets over een fiets- of wandelpad vanuit het dorp naar de Eendragtspolder, dus daar lagen leuke combinatiekansen.

De ingeving was een soort Eureka-ervaring, waarna het idee en het plan in mijn hoofd zich langzaam vormden. Ik besloot te gaan praten met de mensen van de roeibaan en met de lokale bestuurders. Hoe dit uiteindelijk leidde tot de Hennipgaarde leest u in de volgende kroniek.

(de kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)