Lotte overleed aan meningokokken: ’Ze wordt niet vergeten, dat doet ons goed’

Zevenhuizen - December is niet de makkelijkste maand van het jaar voor John Sol, Jolande Hoevelaken en Julia Sol. Hoewel ze geen gezin meer vormen, dineren ze elf dagen voor kerst, op de geboortedag van hun dochter en zus Lotte, nog steeds samen. Nadat ze een bloemstuk op Lotte’s graf hebben gelegd, komt er vaak sushi op tafel. “Dat at Lotte het liefst.”

In februari is het vijf jaar geleden dat de toen achttienjarige Lotte zich plotseling niet goed voelde, toen ze op een zaterdag naar de Universiteit van Amsterdam was afgereisd om de toelatingstoets voor de opleiding tandheelkunde te doen. Een week later namen in La Baraque in Zevenhuizen negenhonderd mensen afscheid van haar.
“Ze had nu aan het eind van haar master kunnen zijn”, zeggen haar zus en moeder. “Of misschien was ze toch wel voor een studie in een economische richting gegaan, want daar had ze ook interesse in”, zegt vader John.
Het open einde aan het leven van Lotte, houdt de drie dagelijks bezig. “Ik vraag me heel vaak af hoe het zou zijn om nu met mijn zusje, die ook mijn beste vriendin was, bepaalde dingen te ondernemen of bespreken. We praatten vaak over de feestjes die we hadden gehad of waar we stiekem heen wilden”, vertelt Julia. “Lotte had een goed gevoel voor mode en zag er altijd top uit, waar ze ook heen ging.”
Het was Julia die Lotte die zaterdag van de Amsterdamse universiteit ophaalde, omdat het echt niet ging. “Ze was misselijk, had hoofdpijn, was verkouden en kon geen fel licht verdragen. Dat merkten we onder de tl-buizen van het tankstation waar we onderweg even stopten. Een flinke griep dachten we. Achteraf hebben we vaak gedacht: hadden we maar...”
Thuis verslechterde Lotte’s situatie snel en toen moeder Jolande zondag de ambulance-verpleegkundige hoorde zeggen ‘Lotte is echt heel erg ziek’, voelde ze de ernst van de situatie. “Tot die tijd dacht ik: we gaan naar het ziekenhuis en dan komt het goed.”
Lotte’s lichaam won het uiteindelijk niet van de meningitis; een in haar geval door een bacterie veroorzaakte ontsteking van het hersenvlies, die volkomen onverwacht kan ontstaan. “Alles wat er is gebeurd is, heeft ons overvallen”, kijkt John bijna vijf jaar later terug. “Je bedenkt niet dat dit je kind kan overkomen.”
Om de ziekte een halt toe te roepen, zijn in 2018 en 2019 alle jongeren geboren tussen 2001 en 2005 uitgenodigd voor een vaccinatie. Lotte viel buiten het Rijksvaccinatieprogramma: ze werd geboren in het jaar 2000. Jolande heeft zich na het overlijden van Lotte aangesloten bij een groep ouders, die allemaal een kind verloren aan meningitis. “Omdat ik meteen veel steun heb ervaren van een andere moeder en ik ook andere ouders bewust wil maken van het bestaan van deze ziekte. De symptomen lijken erg op die van een griep, of zelfs een kater. Als ouder van een jongvolwassene, die volop aan het studeren, feesten en werken is, sta je er niet bij stil dat het ook heel erg mis kan zijn.” Ze waarschuwt dat de vaccinatie die alle veertienjarigen sinds 2020 standaard vanuit het Rijksvaccinatieprogramma krijgen aangeboden, geen bescherming biedt tegen ziekte door type B meningokokken. “Onlangs zijn er weer ouders bij ons groepje gekomen, die hun kind daaraan verloren.”

Dat Lotte in Zevenhuizen - en daarbuiten - wordt gemist, is haar vader, moeder en zus duidelijk. “We krijgen nog steeds kaartjes, van het oppasgezin waar Lotte kwam bijvoorbeeld en van haar vriendinnen en vrienden. Voor hen hebben we twee jaar geleden op Lotte’s verjaardag een 21-dinner gegeven. Ze is en wordt niet vergeten, dat doet ons goed.”