Van God los

Het liep tegen de jaarwisseling en burgemeester Jan Westendorp had zich goed laten informeren. Over Moerkapelle, om precies te zijn. Daar, zo ging het verhaal, was oud en nieuw geen feestdag maar een jaarlijkse beproeving. Eén avond per jaar moest het er kennelijk even flink uit. Vuurwerk op een kruispunt, een auto die in brand vloog en zoveel hitte dat omliggende huizen er letterlijk schroeiplekken aan overhielden. De ME was er kind aan huis. Traditie, noemen we dat dan.

Jan was vastbesloten om het dit jaar anders te laten lopen. Er werd een crisisteam opgetuigd, scenario’s werden besproken en ook in het reguliere managementoverleg kwam Moerkapelle ruimschoots aan bod. Daar hoorde ik een hardnekkig gerucht: de Zevenhuizense jeugd zou het maar niets vinden dat Moerkapelle elke jaarwisseling de aandacht opeiste. Men zou bezig zijn met een ‘eigen actie’. Wat die actie precies inhield wist niemand, maar één ding was zeker: nóg een probleemlocatie kon de gemeente er niet bij hebben.

Op de middag van 31 december zat ik thuis en keek wat dromerig uit het raam. Toen zag ik iets merkwaardigs: een auto met daarachter een kleine caravan, die vanuit de plaatselijke stalling kwam aanrijden. Op oudjaarsdag. Met een caravan. Bij min een paar graden. Dat alleen al was opmerkelijk, maar het geheel oogde ook nog eens alsof het met ijzerdraad en goede hoop bijeen werd gehouden. Niet bepaald winterproof.

Toen de combinatie dichterbij kwam, herkende ik de bestuurder: een jongeman met de reputatie dat hij niet bijdroeg aan de rust in het dorp. Eén en één was hier geen twee, maar minstens drie. Dat bracht me in een lastig parket. Mijn vaste principe was helder: wat ik als inwoner zag, nam ik niet mee naar mijn werk. Maar als inwoner van Zevenhuizen had ik óók geen zin om ons dorp een reputatie te bezorgen waar Moerkapelle patent op leek te hebben.

Dus werd ik voor één keer verklikker. Handig als je het nummer van de burgemeester gewoon in je broekzak hebt. Ik beschreef nauwkeurig wat ik had gezien, inclusief caravan. Jan bedankte me en ging direct aan de slag. Niet veel later trof de politie de caravan aan op het bedrijventerrein en wel in zo’n staat dat inbeslagname geen enkele moeite kostte.

Zevenhuizen kende een rustige jaarwisseling, zoals altijd. En Moerkapelle? Daar gingen ze, geheel volgens traditie, alsnog even van God los. Sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit. Gelukkig maar - anders hadden we niets meer om ons druk over te maken.

(de kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)