Cécile en Wim Slingerland genieten van Korfbal League

KORFBAL
Capelle aan den IJssel – Cécile Slingerland had niet lang nodig om de harten van de supporters van het Capelse KCC te veroveren. De voormalig speler van IJsselvogels en dochter van IJsselvogels-icoon Wim Slingerland is bij de club dé revelatie van het zaalseizoen.

Door Erik van Leeuwen

Als ze zich na afloop van de met 18-20 verloren wedstrijd naar de tribune keert waar haar vader zit, vraagt een handjevol jonge KCC-fans om een handtekening. Slingerland, 20 jaar jong, is inmiddels aan haar nieuwe status gewend. “Ik vind het geweldig om in de Korfbal League te spelen”, zegt ze. “Ik had niet verwacht dat ik al zó veel zou spelen.”

Vier niveaus overbruggen
Slingerland stond al langer te boek als groot korfbaltalent. Ze maakte jaren deel uit van regionale selecties. Niet voor niets speelde ze al als junior in de basis bij IJsselvogels 1. Toen ze vorig jaar zomer bekendmaakte de stap naar het op het hoogste niveau spelende KCC te maken, wist ze dat ze een gat van vier niveaus moest overbruggen.

“Ik heb bewust voor KCC gekozen omdat ik dacht hier eerder speeltijd te kunnen krijgen. Ik train veel harder en intenser dan bij IJsselvogels. Daar is het Korfbal League voor.”
Ze schetst haar trainingsweek met drie sessies in het krachthonk en twee lange trainingsavonden van bijna vijf uur, die in het teken staan van schot- en teamtraining. “Ik ben zó veel sterker geworden. Ik doe nu dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou kunnen.”

Als Slingerland in de wedstrijd tegen DOS’46 uit Nijeveen met haar tweede goal KCC op 5-2 zet, balt ze haar vuist. Haar vader Wim reageert op de tribune ingetogen. “Keurig”, zegt hij. En even later: “Dat was een erg mooie goal. Door een stapje naar achteren te zetten maakte ze ruimte voor haar schot.”

En Wim Slingerland kan het weten. Waar zijn neefje Kees later furore maakte in de top met Die Haghe en Oranje, koos hij ervoor om niet te vertrekken bij IJsselvogels. Hij trainde mee bij het toen al grote PKC, maar zijn overschrijvingsformulier leverde hij nooit in. “Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om IJsselvogels te verlaten. Ik zat toen al in het bestuur en technische commissie en trainde de jeugd.”

Toen zijn dochter, die aan de pabo studeert, liet doorschemeren het hogerop te willen proberen was hij meteen enthousiast. “Ik heb haar nooit gepusht, maar ik heb niet gezegd dat ze moest blijven. Dat was overigens voor mijn vrouw en mij wel makkelijker geweest. Benjamin, onze jongste, speelt in IJsselvogels 1. We rijden ons op zaterdag helemaal suf, haha.”

Dochterlief weet dat haar vader er altijd is. “Na afloop nemen we de wedstrijd even door. Hij is realistisch, hij zegt wat ik goed heb gedaan en wat beter kan.”

Tijdens de wedstrijd tegen DOS’46 geniet hij volop van het spel van zijn dochter. “Ze heeft een goed schot én doorbraak, die combinatie zie je niet vaak, ook niet op dit niveau.”

Dat hebben de meeste tegenstanders in de Korfbal League inmiddels ook door. Cécile: “Ik krijg niet zo veel kansen meer als in het begin van de competitie. Ik moet daardoor meer in dienst van mijn teamgenoten spelen.”