Cor

Op het archief kregen we er op een dag een nieuwe collega bij: Cor, een man die pas op latere leeftijd zijn diploma’s had gehaald. Daarvoor had hij een kleurrijk arbeidsverleden opgebouwd. Hij was bijvoorbeeld timmerman en fietsenmaker geweest. De laatste jaren was hij matroos op de grote vaart. Cor was echt iemand van twaalf ambachten, dertien  ongelukken, maar uiteindelijk was hij toch in het gemeentehuis beland. De reden was dat de verstokte vrijgezel (toch nog) een lieve vrouw aan de haak sloeg en vastigheid nodig had.

Hij woonde vlak bij mij in Gouda en we spraken af om te carpoolen. Een jaar later kregen wij een huis in Zevenhuizen en werden we zelfs overburen. Cor was vriendelijk en behulpzaam, maar ook een man met uitgesproken opvattingen. Hij had zijn eigen kijk op de wereld en liet daar geen misverstand over bestaan.

Op kantoor stond zijn bureau naast de zware metalen kluisdeur van het archief. Die deur moest volgens hem altijd direct worden gesloten. Niet vanwege de veiligheid van de documenten, maar vanwege de tocht op zijn rug. Als een collega de deur vergat dicht te doen, schalde al snel zijn stem door de kamer: “Er heeft weer iemand die kluis open laten staan!” Toen dat volgens hem onvoldoende effect had, ging hij over tot actie. Hij stond op en smeet de loodzware deur met een enorme dreun dicht. Het hele gebouw leek ervan te schrikken. Dat gebeurde niet één keer, maar regelmatig genoeg om iedereen eraan te herinneren dat Cor en tocht geen goede combinatie vormden.

Over politiek kon je met hem beter niet beginnen. Dan volgde een redevoering waarin de regering de schuld kreeg van vrijwel alles wat verkeerd ging. Tegenspraak werd niet erg gewaardeerd.

Toch herinner ik me vooral zijn behulpzame kant. Toen ik eens worstelde met een lange kabel die steeds in de knoop raakte, liet hij me een techniek zien die hij op zee had geleerd: het snoer om en om oprollen. Een eenvoudige truc, maar een die ik nooit meer ben vergeten.

Na het overlijden van zijn vrouw verhuisde Cor naar een aanleunwoning. Toen hij later zelf overleed, liet hij verrassend genoeg een geldbedrag na aan de gemeente, met de opdracht er iets moois mee te doen. Wat er uiteindelijk mee is gebeurd ben ik vergeten. Maar helemaal vergeten zal Cor voor mij nooit zijn. Nog steeds denk ik aan hem wanneer ik een lang snoer oprol. Dankzij hem blijft dat netjes uit de knoop. Een mooie herinnering aan die markante matroos.

(De kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)