Wat als?

Laat ik maar eerlijk zijn: als puber was ik voor mijn ouders een hopeloos geval. Vooral op het gebied van studeren. Mijn moeder, onderwijzeres in hart en nieren, trok alle registers open. Ze probeerde me met beloningen, dreigementen, peptalks en zelfs creatieve chantage gemotiveerd te krijgen. Tevergeefs. Ik haalde elk schooljaar vaak met de hakken over de sloot en sleepte mijn mavodiploma binnen zonder al te veel zweetdruppels. Dit gaat me ook wel lukken met de havo, dacht ik vol bravoure. Nou, dat bleek een iets te optimistische inschatting. Een jaar moeten overdoen, was de wake-upcall die ik nodig had. Uiteindelijk haalde ik mijn havo met mooie cijfers. Het kwartje was gevallen.

Toen ik bij de gemeente werkte, haalde ik mijn mbo-diploma met een avondstudie. Het examen werd afgenomen in het centrum van Rotterdam. Ik had voor de gelegenheid mijn driedelig pak aangetrokken en ik zag er uitermate sjiek uit. Althans dat vond ik zelf.

Meteen na het examen stapte ik een ouderwetse telefooncel in om mijn moeder te bellen. “Mam, ik heb het gehaald!”, kraaide ik trots. Na haar enthousiaste reactie opende ik de deur en daar stond ze: een allerliefst meisje met sexy kleding aan haar fraai gevormde lijfje. Ze keek me stralend aan en zei met een charmante glimlach: “Dag meneer.” Ik groette beleefd terug en keek waarschijnlijk als een verwarde golden retriever. Zonder mij de tijd te gunnen om bij te komen van de schrik, vroeg ze of ik zin had om even met haar mee te gaan. Ik, afkomstig uit een klein dorpje en de onschuld zelve, antwoordde doodserieus: “Sorry, heel aardig van je, maar ik heb echt geen tijd. Ik heb net mijn examen gehaald en ga dat vieren met mijn vrienden in Brabant.” En ik meende het nog ook.

Pas veel later daagde het me. Stel dat ik niet zo’n haast had gehad met mijn naïeve kop. Hoe zou dat zijn afgelopen? Waarschijnlijk had ik pas na vijf minuten doorgekregen dat het niet om mijn mooie pak en mijn sprankelende persoonlijkheid ging, maar om een financiële vergoeding voor wat ‘aangename verpozing’. Betaalde liefde dus.

Vier jaar later, bij mijn hbo-diploma, was ik al een stuk wijzer. Ik woonde toen in Zevenhuizen en reed meteen door naar huis. Geen telefooncel-avonturen meer, geen charmante verleidingen. Gewoon vanuit huis naar mam bellen. Beter toch? Al blijf ik me afvragen… wat als ik wél even was meegegaan?

(de kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)