Struikelwater

Er was een tijd dat alle auto’s op benzine liepen, en alle ambtenaren op koffie. Over dat laatste bestond ook in Zevenhuizen geen discussie, tenminste, totdat bekend werd dat sommige collega’s liever thee dronken.

Drie keer per dag verscheen de gemeentebode met zijn dampende koffiekan. Om negen uur, om tien uur en om drie uur. Een ritueel waar je de klok op gelijk kon zetten. Maar zodra iemand om thee vroeg, veranderde zijn vriendelijke rondgang in een kleine cabaretvoorstelling. Thee? Dat was volgens hem geen drank, maar ‘struikelwater’. Waarom? Dat legde hij met zichtbaar genoegen uit. Zijn theorie was even eenvoudig als volstrekt onwetenschappelijk. Bij dames zou door het drinken van thee de boezem langzaam richting enkels zakken. Bij de heren wachtte een vergelijkbaar lot voor het klokkenspel. Hij formuleerde het minder beschaafd dan ik hier doe, maar zijn boodschap was wel een stuk duidelijker. Niet iedereen kon er even hard om lachen, maar in die tijd werd ook niet van alles een probleem gemaakt. Je haalde je schouders op en ging weer verder.

In de loop der jaren werd onze bode steeds ondeugender. Vooral als er bezoekers in een spreekkamer zaten. Zodra hij met zijn koffie- en theekannen binnenkwam en een gast om thee vroeg, stelde hij bloedserieus de vraag: “Weet u dat wel zeker?”

Wij hielden dan collectief onze adem in. Als hij nu maar niet zijn complete verhaal zou afsteken. Gelukkig hield hij zich meestal in. Met een veelbetekenende blik zei hij slechts: “Ik heb u gewaarschuwd. Wij noemen het niet voor niets struikelwater.” Vervolgens liep hij onverstoorbaar de kamer uit en liet een licht verbijsterde bezoeker achter met een dampende kop thee in de hand.

Achteraf bezien was het misschien flauwe humor. Wellicht zelfs een beetje fout. Maar het gaf wel kleur aan een gewone werkdag. Tegenwoordig komt koffie of thee meestal uit een keurige, lawaaierige automaat die niemand beledigt, nergens een mening over heeft en al helemaal geen theorieën over de lichamelijke gevolgen van thee verkondigt.

De koffie is er vast ook niet beter op geworden. De humor... ook daar durf ik mijn hand niet voor in het vuur te steken. En eerlijk is eerlijk: als ik tegenwoordig iemand een kop thee zie drinken, kijk ik vaak toch even of alles nog op z’n plek zit.

(de kronieken zijn van de hand van Hans Sytsema en gebaseerd op ware gebeurtenissen; namen van burgers en ambtenaren zijn gefingeerd)